อาทิตย์ก่อน มีคนพูดให้ฟัง
บอกว่า ...
บันทึกที่เค้าเขียนลงสมุดไว้ เขียนละเอียดมาก
จดไว้แม้กระทั่งรีแอคชั่นหลายๆอย่างของคนที่อยู่ตรงหน้า ...
แม้แต่สีหน้า ....
ก็บันทึกไว้ ...
ว่าเค้าทำหน้ายังไงกันแน่? หลังจากที่ได้ยินคำพูดแต่ละประโยค ...

หลายวันถัดมา
ได้คุยกับคนอีกคน
เค้าบอกว่าให้เรามาเขียนมั่ง

(- . -).oO[.......................]
เราว่า ... ปกติเราก็เขียน (พิมพ์) ประจำอยู่แล้วนะ ...
(เพียงแต่เค้าไม่เคยได้อ่าน)

ก็ .....
บันทึกทั้งสิ่งที่อยากระบาย .. ทั้งสิ่งที่อยากจำ ... สิ่งที่ไม่อยากลืม ...
(สิ่งที่อยากระบาย กับสิ่งที่อยากจำ มันก็คนละเรื่องกันอีกนะ ประเด็นนี้ต้องแยกให้ออก)





โอเค ...
มาวันนี้อยากบันทึกสิ่งที่อยากจำ....


อืมม์ ...
อยากบันทึกไว้ว่า ดีใจ ...
นับเป็นโชคดีเหลือล้นที่มีเพื่อนดี
ฟังเพื่อนพูดอะไรบางอย่างทางโทรศัพท์แล้วน้ำตาไหล
ซึ้ง .... มาก ....
ซึ้งจับจิตจับใจ .......



รักนะ ... คิดถึงนะ .... เป็นห่วงนะ .....

มันเป็นคำพูดที่พบเห็นได้ทั่วไป ...
แต่ .. ที่ทำให้ฟังแล้วน้ำตาไหลได้ก็คือ ...
คำพูดแต่ละคำ สอดคล้องกับการกระทำอย่างสม่ำเสมอ ....

ก็...........จนถึงทุกวันนี้ .........
พอเค้าพูดให้ฟังอีกรอบ ....

ณ วินาทีนั้น ...
หัวใจ ..... บอกว่า ......
"สัมผัสได้...."

สัมผัสได้ ... รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเหล่านั้น ....
ว่ามันเป็นจริง ... มีอยู่จริง .... "มีให้"เราจริงๆ .....



ก็เลยได้พูดให้เค้าฟังอีกครั้ง .. เป็นรอบที่สอง ......
ว่า .....
.............................. การที่มานั่งพูดอะไรบางอย่างให้เค้าฟัง ..
ให้เค้ารับรู้ .. ให้เค้าร่วมแบกรับความรู้สึกไปกับเราด้วย ..
มันเป็นสิ่งที่ผิดพลาดมากมายในชีวิตเรา ...

เพราะ ...
จนถึงเมื่อวานซืน
หัวใจตัวเองก็ยังคงรู้สึกว่า
"ถ้ายิ่งเห็นว่าเป็นคนสำคัญ ยิ่งอยากให้ร่วมแบกรับความรู้สึกในแง่ลบน้อยที่สุด ... เท่าที่จะเป็นไปได้ ..."


ก็ .. พูดประโยคด้านบนนั่นไปพลาง ... น้ำตาไหลไปพลาง .. ด้วยความเจ็บใจ ...
แล้วก็พูดต่อไปว่า ...
"แต่ในเวลาเดียวกันก็คิดว่า ถ้าไม่มีใครได้รับรู้และเข้าใจเรื่องของเราบ้าง ... ก็รู้สึกว่าโลกนี้มันอยู่ลำบาก"

สุดท้าย ....
ก็เลยได้ปริปากพูดออกไป ...
บอกเล่า ในสิ่งที่เราเป็น ในสิ่งที่เราได้พบเจอ .. ในสิ่งที่เรารู้สึก ..




มันก็ทุกคนนั่นแหละ ที่เวลารู้สึกแย่แล้วเนี่ย .. ถ้าได้ระบายออกมาบ้าง ... ก็จะรู้สึกดีขึ้น ....
แต่ต้องมาถามตัวเองด้วยว่า แล้วลิมิตของการระบายความรู้สึกมันอยู่ตรงไหน?
รู้สึกว่า สิ่งสำคัญมันอยู่ตรงที่ "การทำให้รู้สึกสบายใจขึ้น" น่ะนะ ...
บางที .. นั่งเงียบๆก็ได้นะ .. (โดยส่วนตัวเป็นแบบนั้น)
แต่ขอจับมือไว้ ..
ไม่ก็ขออิงไหล่ ....

การได้จับมือ .. บีบมือกันเบาๆ .. ลูบมือกันเบาๆ ...
หรือได้เอาหน้าถูไหล่เพื่อนไปเบาๆ ....
อะไรแบบนั้นน่ะ ...

ก็เหมือนกับว่า ความรู้สึกแย่ๆได้เริ่มจางหายออกไปจากใจแล้ว ...



ให้ทุกอย่างจบลงในใจตัวเอง ...
แบบนี้แหละดีแล้ว ...


ใช่ ....
"ให้ทุกอย่างจบลงในใจตัวเอง"


ประโยคนี้เขียนไว้ใน 'สเปซเมื่อ 4 -5 ปีที่แล้วโน่น

อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด........อาจจะไม่จบทั้งหมด
จนน้ำตาไหล ...
จนต้องระบายออกมาเป็นคำพูดบ้าง ....
แต่ ... ถ้าทำได้เป็นส่วนมาก ....
แบบนั้นมันดีกับตัวเราเองมากกว่านะ ... คิดว่างั้น ....
หลายๆอย่าง พูดไปแล้วไม่ดี .. บ้างก็อาจเสื่อมเสียอยู่แค่ตัวเราเองคนเดียว
บ้างก็อาจเสื่อมเสียไปถึงคนอื่นๆรอบตัว .....
ถ้าเป็นแบบนั้น ..... ก็ควรคิดให้ได้ .. และควรเงียบเอาไว้ .. ให้มันจบลงในใจตัวเองจริงๆน่ะดีแล้ว ...



บางคนไม่อายเวลามีคนมาเห็นตอนตัวเองร้องไห้ ....
แต่เราอาย ..
เราแคร์ ..

 

 

 

----------------------------------------------------------------------
#########################
###############
----------------------------------------------------------------------


 

 

 

ยิ่งกับคนที่สำคัญสำหรับเราเนี่ย ..
เราก็อยากให้เค้ารู้สึกว่าเราเป็นคนที่พึ่งพาได้ ..
ให้เค้าพึ่งได้ในยามที่เค้าลำบาก ... ไม่สบายใจ ....
หรือเวลาไหนๆก็แล้วแต่ที่เค้ารู้สึกว่าอยากให้เราช่วยเค้า ....



เพราะงั้น .. ที่ผ่านมา ...เลยพยายามมาก ...
พยายามไม่ให้คนสำคัญได้รับรู้ความรู้สึกในแง่ลบ ...
ความอ่อนแอทั้งทางกาย ทางใจ ...
เพราะกลัวว่า ถ้าเค้าได้รับรู้ไปแล้ว เค้าจะไม่กล้าพึ่งเรา.....



ถ้าพูดให้เห็นภาพ
มันก็ประมาณเรื่องข้อเท้าเรา ...

/me เอาความจริงมาพูด ..... ก็คือ ....
ตอนที่หลายๆคนได้รู้ว่าเอ็นข้อเท้าเราฉีกทั้งสองข้าง (+ฯลฯ)
พวกเค้าก็จะเริ่มพูดเตือนกันว่า ...
อย่าทำโน่น อย่าทำนี่ .... ไม่ต้องทำนั่น ไม่ต้องทำนี่ ... เพราะข้อเท้าไม่แข็งแรง ...
หรือไม่ก็ ....
"ทำก็ได้ แต่อย่าฝืน ... สัญญากันก่อนนะ..."
"ทำเท่านี้ก็พอนะ ... อย่าทำมากไปกว่านี้..... เดี๋ยวที่เหลือเราจัดการเอง"


แต่ ... ความเหมาะสมพอดีของคนเราไม่เหมือนกัน
บางทีเรายังรู้สึกว่าเราไหว ... เราก็ทำของเราไปเรื่อยๆ ...
แต่  ... คนที่ไม่ใช่เจ้าของข้อเท้าเนี่ย ไม่มีทางรู้ได้จริงๆหรอกว่า ไอ้ที่นุ่นพูดมานั่นน่ะ จริงรึเปล่า? ... หรือว่าแอบฝืนอยู่รึเปล่า? ...... หรือบางทีอาจจะเริ่มเจ็บขาแล้ว แต่ไม่กล้าบอก ....

สุดท้ายแล้ว ... ความไม่แน่ใจเหล่านั้น
ก็จะเป็นตัวผลักดันทำให้หลายๆคน .. เริ่มทำอะไรหลายๆอย่างแทนเรา ...

หรือไม่ก็ .... ไม่ยอมให้เราช่วยอะไรเค้า .... กรณีที่เค้ามีเรื่องลำบากน่ะนะ ...

เค้าบอกว่า ... "ช่วยคนอื่นเท่าที่ตัวเองไม่ต้องเดือดร้อนเถอะนุ่น" ....

(- . -).oO[...............................]

บ้างก็บอกว่า ...
"พยายามจะช่วยคนที่ตัวเองรักมันก็ดี ...
แต่บางทีมันก็เป็นการเบียดเบียนตัวเองนะรู้มั้ย?"


/me ส่ายหน้า ..
"ไม่รู้ๆ ..... คำว่า 'เบียดเบียนตัวเอง' เนี่ย ... เกิดมาก็เพิ่งเคยได้ยินในปีนี้เป็นปีแรกนี่แหละ"


"งั้นก็รู้ไว้ซะ ... ฟังแล้วจำไว้ด้วยนะ" เพื่อนๆบอกมางี้ ...



ก็โอเค ....
สรุปว่า ...........

มาจนถึงวันนี้ก็ทำให้คิดได้ว่า
จริงๆแล้วเนี่ย ... ไม่ต้องปิดบังไม่ให้"คนสำคัญ"รับรู้จะดีกว่า....

ให้เค้ารับรู้เรื่องราวของเราไปตามจริงนั่นแหละดีแล้ว ...
ทั้งเรื่องสุขภาพทางกาย .. ทั้งเรื่องความอึดอัดทางจิตใจ ...
ที่เหลือให้เค้าพิจารณาเอาเองว่า
สิ่งที่เราเป็น .. ความเข้มแข็ง(ทั้งทางกายและทางใจ)ที่เรามี ...
มันยังมีมากพอที่จะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ไปให้คนอื่นอีกไหม?


หรือว่า ถ้าเราช่วยไปแล้ว เราจะเดือดร้อนซะเองจริงๆด้วย?


บางทีเรามองตัวเองว่าเราไม่เดือดร้อน ...
แต่คนอื่นรอบตัวเราบอกว่า นั่นแหละเป็นการเดือดร้อนแล้วนะ ....

มันก็มองต่างกัน ....


เอาเป็นว่า ...
ต่อไป ....
ถ้าทั้งเราและเค้าไม่เห็นตรงกันว่า "เราไม่ได้เดือดร้อนอะไร"
เราก็จะไม่คะยั้นคะยอให้มากความอีก ....


----------------------------------------------------------------------------------


แต่เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพและการเดินทางเนี่ย .. ขอเห๊อะ ......
บางคนมันก็เกินไป ...
นัดกันไปเที่ยวเป็นกลุ่มจนถึงดึก แล้วตัวเองไม่มีรถส่วนตัวจะกลับบ้าน
แต่ก็ยังจะดื้อกลับบ้านเองด้วยรถบริการสาธารณะ
ดึกก็ดึก มืดก็มืด .. ยังจะบอกว่า เดี๋ยวโบกแท็กซี่/ตุ๊กๆกลับเองได้

เกรงใจน่ะได้ แต่เรารู้สึกว่า ถ้าเกรงใจกันแบบนี้
มันไม่ใช่การเกรงใจที่ถูกเรื่องซักเท่าไหร่

ไหนๆพวกเราก็พูดมาจนเข้าใจกันได้ถึงขนาดนี้แล้ว
พบกันครึ่งทางเหอะ ..

เราก็จะช่วยเท่าที่เราไม่เดือดร้อน
ส่วนพวกคุณๆก็ช่วยเกรงใจเราเท่าที่ตัวคุณเองจะไม่เดือดร้อนไปถึงความปลอดภัยทางด้านชีวิต(และทรัพย์สิน)ด้วยเถอะ



----------------------------------------------------------------------
#########################
###############
----------------------------------------------------------------------



(- . -)a จะว่าไป การได้มาพบกันครึ่งทางเนี่ย
มันก็ทำให้รู้สึกใจหวิวๆพิลึกแฮะ ....



คือ .....
ยังไงก็ไม่อยากกลายเป็นคนที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เราไปช่วยเหลืออะไรคนอื่นเลยน่ะนะ ...

แต่ ... เมื่อวันก่อน เพิ่งอ่านเจออะไรดีๆ ...
ข้อมูลมีเขียนไว้ว่า .. คนๆหนึ่งเป็นที่พึ่งพาทางอารมณ์และจิตใจให้คนอีกคนนึง ...
(- . -).oO[.........โอเค .. เราก็ได้เรียนรู้ไปว่า ....... คนเราเนี่ย ไม่จำเป็นต้องเป็นที่พึ่งให้คนอื่นได้ทุกเรื่อง .......... แค่ให้เค้าพึ่งพาได้เป็นบางเรื่อง .. เท่าที่เค้าต้องการ + เท่าที่เราถนัด .............. แค่นั้นก็พอแล้ว.......]



เพราะงั้น อย่างกรณีเรา ...
อาจจะเป็นที่พึ่งด้านแรงงานได้ไม่มากนัก
แต่อย่างน้อยก็ไม่อยากโดนมองว่า แม้แต่จิตใจก็เป็นคนอ่อนแอไปด้วย .. น่ะนะ ...



ยังไงก็แล้วแต่ ...
เหนือสิ่งอื่นใดเลย ....
เรารู้สึกว่า .... "การพบกันครึ่งทาง" ...
มันมีอิทธิพลทำให้คนบางคนลดความกระตือรือร้นที่จะทำให้ตัวของเค้าเองแข้มแข็งขึ้น

สำหรับเราแล้วเนี่ย ..
อยากจะบอกคนสำคัญของเราว่า ..
ต่อให้เธอพูดว่า 'พบกันครึ่งทางนะ' ...
แต่เราก็จะพยายามเข้มแข็ง และเก่งให้ได้มากกว่านี้ ....
เพื่อที่ระยะทางระหว่างพวกเราจะได้สั้นลง
เพื่อที่ระยะเวลาในการเดินทางระหว่างพวกเราจะได้ลดน้อยลง .....
เพื่อที่เธอจะได้มั่นใจได้ว่า .. ถึงเราจะทำอะไรไป เราก็ไม่เดือดร้อน ... เราสบายดี .... เราจัดการได้ .... เราเป็นที่พึ่งพาให้ได้แน่ๆ .....


ไม่ว่าจะให้มาพบกันที่ตรงไหน
ไม่ว่าจะคนละครึ่งทางหรือไม่
ความพยายามของเราจะไม่มีวันลดลง

มันจะยังคงเป็น 100% อยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ....

Comment

Comment:

Tweet

(ข้างบนกดผิด)
ถูกต้องแล้วล่ะ
คนเรายังไงก็ต้องพึ่งพาอาศัยกัน ต่อให้เก่งจนอยู่คนเดียวบนโลกได้ มันก็คงเป็นโลกที่น่าเศร้าอยู่ดีแหละ
พยายามเข้านะ

#5 By บัส on 2010-05-09 21:21

ถูกต้องแล้วล่ะ

#4 By บัส on 2010-05-09 21:19

เรื่องแบบนี้มันยากจริง ๆ นะ ฟีล
นั่นสินะ มันคือความซับซ้อนของมนุษย์โลกเรา
อยากช่วยเหลือเค้า แต่ก็ไม่ต้องไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน
ซึ่งความพอดีนี้ บางทีก็กะเกณฑ์ยากอยู่ และเกณฑ์ของแต่ละคนก็ไม่เท่ากันซะด้วยสิ

แต่นะ บางครั้งได้ระบายออกมาบ้างก็ดีนะ
เหมือนกับเวลาเราฟังเรื่องที่เพื่อนระบายน่ะแหละจ้ะ
บางครั้งคนที่รับฟังสิ่งที่ระบาย เค้าก็ดีใจนะ ที่เป็นที่พึ่งได้
โลกเราก็แบบนี้แหละจ้ะ มีให้ มีรับ มันของคู่กัน
แต่ก็ต้องดูตามสถานการณ์ด้วยล่ะเนาะ
ถึงต้องพบกันครึ่งทาง แบบแฟร์ ๆ

เหมือนที่ฟีลว่าแหละเนาะ
ถึงจะพบกันครึ่งทาง แต่ที่เรามีให้กันก็คือ 100% นั่นแหละเนาะ มีความจริงใจให้กัน

สัมผัสได้ถึงหัวใจ...

อ่ะฮะ ๆ อีลุคมาแอบเมา ๆ ในบลอคฟีลรึเปล่าเนี่ย 555

ทิ้งท้าย ขอบคุณสำหรับคำอวยพรมาก ๆ นะจ๊ะ ฟีล
อีลุคดีใจมาก ๆ เลยล่ะจ้ะ >__<
^^//
เป็นไปได้ด้วยดีนะคะ บางครั้งที่เค้าไม่ให้เราทำอาจเป็นเพราะเค้าเป็นห่วงเรา เพราะถ้าเกิดเป็นอะไรไปบางครั้งมันก็ยากจะรักษา

#2 By Alizzabeth on 2009-12-08 18:35

#1 By club-hi5 on 2009-12-08 09:10