Bangkaew no Monogatari

ตอนนี้กลับมาอยู่หาดใหญ่แล้ว (- . -)''
ด้วยการเดินทางที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ อาจทำให้หลายๆคนงง
ถ้าไม่อยากงงก็เปิดใช้บริการอัพเดทชีวิตฟิรุผ่านทาง MMS ซะนะ (ฮา)

แต่ถ้าใครรู้สึกว่าเปลืองค่าต่อ gprs เวลาโหลดข้อความ ก็บอกกันได้
ต่อไปจะส่งให้น้อยๆลง ...







อ้ะ รายงานชีวิตย้อนหลังกันซักหน่อย



ตอนนี้ที่แบล็คแคนย่อนเค้ามีเมนูผัดไทยแชมป์โลกให้ทานกัน
ภาพในเมนูดูน่าทานมาก ....
ตอนเสิร์ฟมาวางตรงหน้าก็ยังคงดูน่าทาน ......
ส่วนเรื่องรส ... ขอไม่คอมเมนต์ละกัน ... ทานกัน สี่ปากก็ได้ข้อมูลสี่แบบ ....






ม็อคค่ากราเซียปั่น



หนึ่งในเครื่องดื่มที่ชอบ(สั่ง)ที่สุด







ทำงานๆ ....



คราวนี้ไม่มีลังไหนหนักเกินกว่า 10 กิโล ... ก็พอยกไหว ....
คราวที่แล้ว ล่อเครื่องดื่มใส่ขวดแก้วไปซะ................ (เฮือก... เอวจะหัก)
ส่วนกล่องน่ะ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอกนะ
ของข้างในไม่เหมือนกับลายกล่องข้างนอกหรอก





ไปกทม.รอบนี้ได้ไปแถวๆเขตราษฎร์บูรณะ
เส้นถนนที่เห็นในภาพ ขับไปแล้วกว่า 65%
แต่ยังไม่ได้ไปบ่อยจนถึงขนาดจำซอยและจุดยูเทิร์นใต้ทางด่วนได้



เมื่อราวๆสองเดือนก่อน(ถ้าจำไม่ผิดนะ)
นั่งดูแผนที่ไปที่ฝึกอบรมของบิว ... มันก็อยู่ตรงแถวๆนั้นแหละ ...
ดูไปแล้วไม่เสียเปล่า
มาช่วงนี้กลายเป็นว่าต่อไปเราต้องไปแถวๆนั้นบ่อยๆ

/me นั่งดูแผนที่ยังกะนั่งดูประมวลฯ .. ให้เวลากับมันมาก ..

ช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา .. โดนว่าประจำว่า ..
"เป็นคนสงขลายังไง ทำไมไม่รู้ทางสงขลา"
เอ่อ ขอโทษ เราไม่ใช่คนสงขลา เราคนหาดใหญ่
ทางแถวนั้นเราไม่ค่อยได้ไปหรอก ก็ไม่ค่อยมีธุระอะไรที่นั่นนี่นา

ก็เหมือนกับการบอกให้คนจะนะไปขับรถที่นาหม่อมนั่นแหละ
ถ้าไม่มีธุระให้ไปทำแถวๆนั้นบ่อยๆ จะขับกันถูกมั้ยล่ะนั่น?


พออาทิตย์ถัดมา ก็โดนทักขึ้นอีกว่า
"ขับรถในกทม.ล่ะขับได้ แถมจำชื่อถนนกับซอยได้อีก ทำไมในหาดใหญ่ไม่รู้ทางล่ะ?"

แหม ... มันน่านัก ....... เลยบอกกลับไปว่า
"ตอนเด็กๆน่ะไม่ค่อยได้ออกไปไหน ผู้ใหญ่ทั้งหวงทั้งห่วง (ยิ้ม)
แต่ตอนนี้โตแล้ว เค้าก็ห่วงน้อยลง
ถ้าต่อไปได้ออกจากบ้านบ่อยๆ เดี๋ยวก็จำทางได้เหมือนในกทม.เองแหละ
มันจะเป็นไปได้ยังไง ที่จำทางในกทม.ได้แล้วจะจำทางในหาดใหญ่ไม่ได้
นอกจากว่า จะไม่มีโอกาสไปดูถนนหนทางเท่าๆกับตอนอยู่กทม.? (ยิ้มอีกที)"
/me ให้เหตุผลยิ้มไป หัวเราะหึหึไป ....
ส่วนอีกฝ่ายก็ยิ้มพอๆกัน ... ฮึๆฮ่ะๆ ....




เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาไปร้านวาวีตรงซอยอารีย์
ผู้ใหญ่เค้าบอกให้พาไป ไอ้เราก็พาไป .....



ไอซ์ บูม คาราเมล (95 บ.) แพงแบบนี้เปิดแถวบ้านฉันไม่ได้หรอก!!! จริงๆนะ!!
แต่ก็ยอมรับว่าเปิดที่เชียงใหม่มันโอเคมากเลย (--,--)b
อย่างว่า กระแสมันและรสนิยมของคนแต่ละพื้นที่มันต่างกัน

อืมม์ ....นึกถึงตอนไปนั่งอ่านหนังสือสอบกันที่วาวีสาขานิมมานฯเนอะ
เราว่ามันเวิร์คกว่านั่งสตาร์บั๊คตรงนั้นนะ ...




ก่อนกลับหาดใหญ่ ... ไปนั่งที่นี่มา ... ร้านขนาบน้ำ (ริมแม่น้ำเจ้าพระยา)
สะพานที่เห็นกลางภาพคือ สะพานซังฮี้



เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เอาตั๋วรถทัวร์ไปคืนที่ขนส่งสายใต้
แล้วซื้อตั๋วเครื่องบินกลับหาดใหญ่แทน ....
ขากลับไปสะพานควายเลยได้แวะร้านนี้(ด้วยความบังเอิญ)
ธุระที่ทำให้ต้องรีบกลับบ้าน มันเป็นอะไรที่เร่งด่วน(สุดๆ) ..
สรุปว่า โดนหักค่าตั๋วรถทัวร์ไป 10% ยังไม่พอ
ค่าเครื่องบินที่แพงเว่อร์ยังต้องยอมจ่าย ....
อย่างว่า คนมันจำเป็นต้องเดินทาง ... ถึงเวลาจริงๆก็ต้องกัดฟันเอา (-,-)''
ไม่งั้นจะเป็นพวก เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย
ธุระน่ะ .. บางทีมันก็ต้องเร่งทำ ไม่งั้นจะมีอะไรเสียหายเป็นมูลค่าที่มากกว่าค่าเดินทาง ...







วันอังคารที่ 27 (ก็เมื่อวานนั่นแหละ) ... กลับมาถึงหาดใหญ่ ...
ลงเครื่องตอนราวๆ 11.15 น.
/me รอรับกระเป๋าอีกซักแป๊บ
ถึงบ้าน11.45 น.
(บ้านอยู่ใกล้สนามบิน ขับแป๊บเดียวก็ถึง)


หลังจากถึงบ้านได้ประมาณ 30 นาที
เรายังไม่ทันได้ยกสัมภาระไปเก็บให้เรียบร้อยดี
ปรากฎว่ายายช็อกเพราะน้ำตาลขึ้น (เบาหวาน)
หลังจากนั้น ........... ก็มีอะไรหลายๆอย่างเกิดขึ้น ...
จนเรารู้สึกว่า มันเป็นวันที่ยาวนานมากๆ .....



แล้วในคืนวันเดียวกัน เราก็ไปเฝ้ายายที่รพ.
ส่วนในภาพนั่นเกี๊ยวซ่าจากฮะจิบัง .. ญาติซื้อมาให้เป็นเสบียงเรา




ส่วนนี่ ...  ก็เสบียงเหมือนกัน .....



ตอนนี้เอา Rune Factory 3 ใส่เครื่องไว้แล้ว
แต่เล่นได้ครั้งละ 10 นาทีก็ปิดเครื่อง (ยังไม่ทันจะได้เซฟ)
ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รุ ... เล่นเกมส์ไม่สนุกเลย ...
ที่ทำแล้วสบายใจที่สุดเห็นจะเป็นการนั่งฟังเพลงกับไอพ็อดที่รัก ...
แล้วสายตาก็หันไปมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย ....

(/me ได้ยินเสียงคนตะโกนแซวว่า จะชิวไปไหนวะ? สร้างโลกส่วนตัวอีกละนะแกน่ะ...)









( - . -)'' อืมม์ ความจริงที่ช่วงนี้วุ่นๆยุ่งๆกันมากก็เป็นเพราะ
เสมียนที่ทำงานกับทางบ้านมานานกว่า 20 ปี (ตั้งแต่ก่อนเราเกิด)
เค้าลาออกจากงานน่ะสิ ....
เสมียนที่มือดีที่สุดในกิจการบอกเซย์กู๊ดบายกันแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ใจหาย
อย่าว่าแต่แม่เราเลย .... เป็นเรา เราก็ใจหาย ...
ความรู้สึกเราคือ เค้าเป็นเหมือนญาติไปแล้ว
ภาพเค้านั่งอยู่ในสำนักงาน นั่งตากพัดลมทำบัญชี เดินไปธนาคาร ...

ภาพสายตาเค้าที่หันมามองดูเรากินข้าวทุกวันๆ ..
มันเป็นเรื่องปกติประจำวันของเรา ..
วันไหนเราไม่ได้ไปนั่งกินข้าวให้เค้าดู เราว่ามันขาดอะไรไป ...
.... เรารู้สึกงั้น ......