..กับเธอ, ... ผู้ซึ่งฉันผูกพันด้วยยิ่งกว่าใครๆ ~ #001 หลักฐานแห่งวิถีชีวิต ~
posted on 30 Jul 2009 22:02 by firu in Food-and-Drinks, Phil, Social
ก่อนออกจาก IRC บอกพีจังว่าจะไปเรียนแท้ๆ
แต่ก่อนจะเดินทางไป เพื่อนสนิทโทรมาพอดี
คนนี้ไม่ได้เจอกันนานแล้ว หลายเดือนแล้วล่ะ
จะว่าไป เค้าก็คือคนที่เพิ่งประสบอุติบัติเหตุรถยนต์คว่ำไปเมื่อไม่นานมานี้
(ที่มา : entry ขอบคุณในปาฏิหาริย์ )
ด้วยความที่ว่าเราเองก็เป็นห่วงจัด ไหนๆก็จะมีโอกาสได้เจอกันแล้ว
ขออนุญาตเปลี่ยนแพลนด่วน
แต่เพื่อนก็ถามว่า "แล้วไม่ไปเรียนเหรอ?"
"จริงๆวันนี้ไม่ใช่คลาสเรียนของเรา เราแค่กะจะไปเรียนเสริมในชั้นเรียนของคลาสอื่นเค้าน่ะ เพราะงั้นถึงไม่ไปก็ไม่เป็นปัญหาอะไร เพราะมันไม่ใช่เนื้อหาของเราเลย" q(--_--)p แค่ทางสถาบันบอกว่าให้ไปเรียนทบทวนในชั้นเรียนของคนอื่นได้ก็แค่นั้นเอ๊ง
เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ .. นะ ..
สรุปว่าเลยไปนัดเจอกันที่พาราก้อน
เพราะเพื่อนจะไปเอากระโปรงที่สั่งตัดไว้แถวสยาม
ส่วนที่เรียนเราก็อยู่ระแวกเดียวกันนั่นแหละ
ถึงเพื่อนไม่นัดมา ยังไงวันนี้ก็ต้องไปแถวๆนั้นอยู่แล้ว
เรื่องการเดินทางเลยไม่เป็นปัญหาอะไร
ระหว่างไปทานข้าว เดินเล่น ใช้เวลาร่วมกัน
พวกเราเดินผ่านร้านซูชิบุฟเฟ่ต์ซักร้านแถวๆสยามดิสฯ
แล้วเพื่อนก็พูดขึ้นว่า "นึกถึงตอนที่พวกเราไปกินโออิชิด้วยกันตรงเซ็นทรัลชิดลม"
แล้วไอ้เราดันพลั้งปากไปว่า
"พวกเราเคยไปกินด้วยกันด้วยเหรอ? .. อืมมมมมมม์ ... เราจำไม่ได้อ่ะ..."
"เคยซี่~~~~~~~~~~~~" เพื่อนตอบกลับ
แล้วจากนั้นเพื่อนก็เงียบไปซักพัก
เราก็เริ่มใจไม่ดี (T_T) ไม่น่าเผลอหลุดปากไปเล้ยว่าจำไม่ได้
(ต่อให้จำไม่ได้จริงๆก็เถอะ ฮือ)
แล้วเสียงที่ดังขึ้นมาทำลายความเงียบนั้นก็คือ
เสียงของเพื่อนพร้อมคำอธิบายเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นว่าพวกเราเคยไปทานซูชิด้วยกันจริงๆ เรื่องมันเป็นงี้ๆๆ ... (พูดเร็วมาก ฟังแทบไม่ทัน)
"ตรงที่อยู่ใกล้รถไฟฟ้าชิดลมใช่มั้ย? .. ที่มันอยู่ติดถนนเลย ลงจากรถไฟฟ้าปุ๊บก็ถึงเลย?" เราพูดเสริมรายละเอียดให้อีกฝ่ายรู้ว่าเรากำลังใส่ใจเรื่องที่เค้าพูดอยู่และพยายามเค้นความทรงจำแบบสุดฤทธิ์
"ใช่ๆ ตรงนั้นแหละ" เพื่อนตอบกลับยืนยันความถูกต้อง
(เราอธิบายได้ เพราะจำได้ว่ามีอยู่หนึ่งสาขาตรงนั้น แต่เรื่องที่ว่าเคยไปกินกับเพื่อนเนี่ย เราก็ยังนึกไม่ออก
... เรานึกออกแต่ตอนที่ไปกินด้วยกันกับเพื่อนที่ ม.ช. อ่ะ orz )
เรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยาก(มาก)
อย่างเราเนี่ยอ่ะนะ นะ นะ นะ นะ .. (เสียงเอ่คโคซักร้อยรอบ) .. ลืมร้านอาหารที่เคยไปกินข้าวด้วยกันกับสุดซี้คนนี้ orz
คือ ปกติพวกเราแทบไม่ค่อยได้เจอกันตั้งแต่เด็กๆละ
เพราะงั้น การที่นานๆทีได้เจอกันมันจึงเป็นอะไรที่เรียกได้ว่า "พิเศษสุดๆไปเลย" ไง
เป็นความทรงจำอันน้อยนิดที่ไม่ถึงขนาดที่ว่าจะจำไม่หวาดไม่ไหว
แต่ ... สุดท้ายก็ลืมไปบ้างเหมือนกัน ...
ลืมไม่พอ ยังอู้หน้าซื่อบอกกลับไปทันควันอีกว่า "จำไม่ได้"
อ๊าย ปากฉัน อย่างนี้ต้องต่อยซ้ายขวาซักข้างละสองที (ผัวะๆๆ!!) (OT 3TO)
หลังส่งเพื่อนขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน
เราก็ไปนั่งพักขาอยู่ตรงลานหน้าพาราก้อน
แล้วซักพักก็เริ่มลุกไปถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ
สถานที่ที่เรากับเพื่อนเดินไปด้วยกัน
สถานที่ที่พวกเราใช้เวลาร่วมกัน
เจอหน้ากันคราวนี้ เรานั่งรออยู่ตรงม้านั่งตรงมุมซ้ายของภาพ
แล้วเพื่อนก็โผล่มาจากทางเสาสีครีมต้นนั้น ...
ลงบันไดเลื่อนไปฟู๊ดคอร์ทชั้นกราวน์ .. ไปทานข้าวด้วยกัน ..
วันนี้เราทานข้าวราดแกง .. เลือดหมูกับเนื้อไก่ห่อสาหร่าย .. (ร้านนี้ทำอร่อยถูกปากเรามากเลย) ..
ที่ที่เราเดินผ่านไปด้วยกัน .. จากพาราก้อนไปสยามดิสฯ ..
ณ วันนี้ พวกเราใช้ชีวิตร่วมกันในที่ที่มีบรรยากาศแบบนี้
(วันนี้ลมดีมากเลย)
ตอนมาส่งเพื่อนขึ้นรถไฟฟ้า ก็ร่ำลากันซักพัก พูดกันแบบว่า อาลัยอาวรณ์มาก
เพราะรู้ว่านานน้านนนนนนนนนนนนน นานๆทีกว่าจะได้เจอกัน
"รักษาสุขภาพ ดูแลตัวเองดีๆนะ" เราพูดบอกไปด้วยความเป็นห่วง
"เราดูโทรมขนาดนั้นเลยเหรอ?" เพื่อนทำหน้าตาตกใจ
"เปล่าหรอก .. ไม่ได้โทรม ..... ที่เราพูดมันหมายถึงหลายๆเรื่องๆน่ะ..."
(คิดว่าเจ้าตัวคงเข้าใจว่าเราหมายถึงเรื่องที่่คุณเธอเพิ่งไปประสบเหตุรถยนต์คว่ำมาหยกๆ)
เคยบ้างไหม? ก่อนจะจากใครซักคนแล้วมันรู้สึกหวิวๆ เหงาๆ ไม่อยากให้เค้าเดินไปพ้นสายตาเรา ......
ก่อนเพื่อนจะขอตัวเดินผ่านช่องรูดบัตรรถไฟฟ้า เราก็ชิงพูดขึ้นอีกหนึ่งประโยค ...
"ขอกอดทีสิ"
แล้วเพื่อนสนิท 2 คน ซึ่งซี้กันมา 20 ปีแล้ว ก็กอดกันเบาๆ ตบหลังกันเบาๆ .. จากนั้นก็ยิ้มให้กัน แล้วก็ไม่พูดอะไรกันต่อนอกจากคำว่า "บ๊ายบ่ายๆ!!" พร้อมกับโบกมือลาเหมือนเด็กๆ .. เหมือนสมัยที่เคยทำตั้งแต่ตอนอยู่ อนุบาล 2 ด้วยกัน
ทุกๆที่ "มีความทรงจำ" ..
จะลืมกันไปบ้างก็ไม่แปลก .. ไม่มีใครจำเรื่องราวไปได้หมดทุกเรื่อง .. สิ่งนี้ก็เป็นอะไรที่เราเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ...... แต่ว่านะ .. ขอคนนี้ไว้ซักคน .. คนที่นานๆทีจะได้เจอกัน .. คนที่เป็นเพื่อนสนิทคนแรกในชีวิตของเรา ..
1 ในคนที่เราผูกพันด้วยยิ่งกว่าใครๆ ..
1 ในคนที่เป็นหลักฐานแห่งวิถีชีวิตของเรา ..
------------------------------------------------------------------------------------------
"ความสุขของเราคือ การที่ได้ติดต่อกับคนที่เรารักเรื่อยๆ ............... เธอ, เป็น 1 ในความสุขของเรา ........ นี่ไม่ได้เป็นแค่คำสัญญา ... แต่มันคือวิถีชีวิต .."
แต่ก่อนจะเดินทางไป เพื่อนสนิทโทรมาพอดี
คนนี้ไม่ได้เจอกันนานแล้ว หลายเดือนแล้วล่ะ
จะว่าไป เค้าก็คือคนที่เพิ่งประสบอุติบัติเหตุรถยนต์คว่ำไปเมื่อไม่นานมานี้
(ที่มา : entry ขอบคุณในปาฏิหาริย์ )
ด้วยความที่ว่าเราเองก็เป็นห่วงจัด ไหนๆก็จะมีโอกาสได้เจอกันแล้ว
ขออนุญาตเปลี่ยนแพลนด่วน
แต่เพื่อนก็ถามว่า "แล้วไม่ไปเรียนเหรอ?"
"จริงๆวันนี้ไม่ใช่คลาสเรียนของเรา เราแค่กะจะไปเรียนเสริมในชั้นเรียนของคลาสอื่นเค้าน่ะ เพราะงั้นถึงไม่ไปก็ไม่เป็นปัญหาอะไร เพราะมันไม่ใช่เนื้อหาของเราเลย" q(--_--)p แค่ทางสถาบันบอกว่าให้ไปเรียนทบทวนในชั้นเรียนของคนอื่นได้ก็แค่นั้นเอ๊ง
เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ .. นะ ..
สรุปว่าเลยไปนัดเจอกันที่พาราก้อน
เพราะเพื่อนจะไปเอากระโปรงที่สั่งตัดไว้แถวสยาม
ส่วนที่เรียนเราก็อยู่ระแวกเดียวกันนั่นแหละ
ถึงเพื่อนไม่นัดมา ยังไงวันนี้ก็ต้องไปแถวๆนั้นอยู่แล้ว
เรื่องการเดินทางเลยไม่เป็นปัญหาอะไร
ระหว่างไปทานข้าว เดินเล่น ใช้เวลาร่วมกัน
พวกเราเดินผ่านร้านซูชิบุฟเฟ่ต์ซักร้านแถวๆสยามดิสฯ
แล้วเพื่อนก็พูดขึ้นว่า "นึกถึงตอนที่พวกเราไปกินโออิชิด้วยกันตรงเซ็นทรัลชิดลม"
แล้วไอ้เราดันพลั้งปากไปว่า
"พวกเราเคยไปกินด้วยกันด้วยเหรอ? .. อืมมมมมมม์ ... เราจำไม่ได้อ่ะ..."
"เคยซี่~~~~~~~~~~~~" เพื่อนตอบกลับ
แล้วจากนั้นเพื่อนก็เงียบไปซักพัก
เราก็เริ่มใจไม่ดี (T_T) ไม่น่าเผลอหลุดปากไปเล้ยว่าจำไม่ได้
(ต่อให้จำไม่ได้จริงๆก็เถอะ ฮือ)
แล้วเสียงที่ดังขึ้นมาทำลายความเงียบนั้นก็คือ
เสียงของเพื่อนพร้อมคำอธิบายเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นว่าพวกเราเคยไปทานซูชิด้วยกันจริงๆ เรื่องมันเป็นงี้ๆๆ ... (พูดเร็วมาก ฟังแทบไม่ทัน)
"ตรงที่อยู่ใกล้รถไฟฟ้าชิดลมใช่มั้ย? .. ที่มันอยู่ติดถนนเลย ลงจากรถไฟฟ้าปุ๊บก็ถึงเลย?" เราพูดเสริมรายละเอียดให้อีกฝ่ายรู้ว่าเรากำลังใส่ใจเรื่องที่เค้าพูดอยู่และพยายามเค้นความทรงจำแบบสุดฤทธิ์
"ใช่ๆ ตรงนั้นแหละ" เพื่อนตอบกลับยืนยันความถูกต้อง
(เราอธิบายได้ เพราะจำได้ว่ามีอยู่หนึ่งสาขาตรงนั้น แต่เรื่องที่ว่าเคยไปกินกับเพื่อนเนี่ย เราก็ยังนึกไม่ออก
... เรานึกออกแต่ตอนที่ไปกินด้วยกันกับเพื่อนที่ ม.ช. อ่ะ orz )เรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยาก(มาก)
อย่างเราเนี่ยอ่ะนะ นะ นะ นะ นะ .. (เสียงเอ่คโคซักร้อยรอบ) .. ลืมร้านอาหารที่เคยไปกินข้าวด้วยกันกับสุดซี้คนนี้ orz
คือ ปกติพวกเราแทบไม่ค่อยได้เจอกันตั้งแต่เด็กๆละ
เพราะงั้น การที่นานๆทีได้เจอกันมันจึงเป็นอะไรที่เรียกได้ว่า "พิเศษสุดๆไปเลย" ไง
เป็นความทรงจำอันน้อยนิดที่ไม่ถึงขนาดที่ว่าจะจำไม่หวาดไม่ไหว
แต่ ... สุดท้ายก็ลืมไปบ้างเหมือนกัน ...
ลืมไม่พอ ยังอู้หน้าซื่อบอกกลับไปทันควันอีกว่า "จำไม่ได้"
อ๊าย ปากฉัน อย่างนี้ต้องต่อยซ้ายขวาซักข้างละสองที (ผัวะๆๆ!!) (OT 3TO)
หลังส่งเพื่อนขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้าน
เราก็ไปนั่งพักขาอยู่ตรงลานหน้าพาราก้อน
แล้วซักพักก็เริ่มลุกไปถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ
สถานที่ที่เรากับเพื่อนเดินไปด้วยกัน
สถานที่ที่พวกเราใช้เวลาร่วมกัน
เจอหน้ากันคราวนี้ เรานั่งรออยู่ตรงม้านั่งตรงมุมซ้ายของภาพ
แล้วเพื่อนก็โผล่มาจากทางเสาสีครีมต้นนั้น ...
ลงบันไดเลื่อนไปฟู๊ดคอร์ทชั้นกราวน์ .. ไปทานข้าวด้วยกัน ..
วันนี้เราทานข้าวราดแกง .. เลือดหมูกับเนื้อไก่ห่อสาหร่าย .. (ร้านนี้ทำอร่อยถูกปากเรามากเลย) ..
ที่ที่เราเดินผ่านไปด้วยกัน .. จากพาราก้อนไปสยามดิสฯ ..
ณ วันนี้ พวกเราใช้ชีวิตร่วมกันในที่ที่มีบรรยากาศแบบนี้
(วันนี้ลมดีมากเลย)
ตอนมาส่งเพื่อนขึ้นรถไฟฟ้า ก็ร่ำลากันซักพัก พูดกันแบบว่า อาลัยอาวรณ์มาก
เพราะรู้ว่านานน้านนนนนนนนนนนนน นานๆทีกว่าจะได้เจอกัน
"รักษาสุขภาพ ดูแลตัวเองดีๆนะ" เราพูดบอกไปด้วยความเป็นห่วง
"เราดูโทรมขนาดนั้นเลยเหรอ?" เพื่อนทำหน้าตาตกใจ
"เปล่าหรอก .. ไม่ได้โทรม ..... ที่เราพูดมันหมายถึงหลายๆเรื่องๆน่ะ..."
(คิดว่าเจ้าตัวคงเข้าใจว่าเราหมายถึงเรื่องที่่คุณเธอเพิ่งไปประสบเหตุรถยนต์คว่ำมาหยกๆ)
เคยบ้างไหม? ก่อนจะจากใครซักคนแล้วมันรู้สึกหวิวๆ เหงาๆ ไม่อยากให้เค้าเดินไปพ้นสายตาเรา ......
ก่อนเพื่อนจะขอตัวเดินผ่านช่องรูดบัตรรถไฟฟ้า เราก็ชิงพูดขึ้นอีกหนึ่งประโยค ...
"ขอกอดทีสิ"
แล้วเพื่อนสนิท 2 คน ซึ่งซี้กันมา 20 ปีแล้ว ก็กอดกันเบาๆ ตบหลังกันเบาๆ .. จากนั้นก็ยิ้มให้กัน แล้วก็ไม่พูดอะไรกันต่อนอกจากคำว่า "บ๊ายบ่ายๆ!!" พร้อมกับโบกมือลาเหมือนเด็กๆ .. เหมือนสมัยที่เคยทำตั้งแต่ตอนอยู่ อนุบาล 2 ด้วยกัน
ทุกๆที่ "มีความทรงจำ" ..
จะลืมกันไปบ้างก็ไม่แปลก .. ไม่มีใครจำเรื่องราวไปได้หมดทุกเรื่อง .. สิ่งนี้ก็เป็นอะไรที่เราเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ...... แต่ว่านะ .. ขอคนนี้ไว้ซักคน .. คนที่นานๆทีจะได้เจอกัน .. คนที่เป็นเพื่อนสนิทคนแรกในชีวิตของเรา ..
1 ในคนที่เราผูกพันด้วยยิ่งกว่าใครๆ ..
1 ในคนที่เป็นหลักฐานแห่งวิถีชีวิตของเรา ..
------------------------------------------------------------------------------------------
"ความสุขของเราคือ การที่ได้ติดต่อกับคนที่เรารักเรื่อยๆ ............... เธอ, เป็น 1 ในความสุขของเรา ........ นี่ไม่ได้เป็นแค่คำสัญญา ... แต่มันคือวิถีชีวิต .."
Tags: bond, friendship, happiness, life, relationship, ความผูกพัน, ความสุข, วิถีชีวิต, เพื่อนสนิท2 Comments
อืม ๆ ทุกที่มีความทรงจำ
เวลาผ่านไป ความทรงจำก็ยิ่งมีค่ามากขึ้น
ไม่ว่าลบหรือบวก พอผ่านไปแล้วมันก็กลายเป็นอดีตนั่นแหละนะ
#1 By บัส on 2009-07-31 03:45