Bangkaew no Monogatari

ตอนที่ฉันอายุ16-17ปี เคยมีคนถามฉันว่า .. จะมีใครบ้างที่ร้องไห้เพื่อความทุกข์ของคนอื่นจริงๆ? ถ้าหากใครซักคนตายจากโลกนี้ไป คนที่ยังมีชีวิตอยู่คงร้องเพียงเพราะตัวเองรู้สึกว่าสูญเสียคนรู้จักที่รักยิ่งไป ร้องไห้ให้กับความสูญเสีย"ของตัวเอง"เพียงเท่านั้น ไม่ได้ร้องไห้ให้กับความสูญเสีย"ของผู้ตาย"ที่ไม่อาจมีชีวิตอยู่เพื่อยินดียินร้ายในโลกได้อีกต่อไป .... | .... ฟังแล้วก็งงเล็กน้อยกว่าจะเข้าใจ แล้วก็นึกไปว่า โลกมันมองกันได้หลายมุม เลือกมองมุมที่พบเห็นแล้วมันจรรโลงใจกว่านี้ซักหน่อยสิ แล้วชีวิตจะมีความสุข .... | .... ณ เวลานั้น ด้วยความอ่อนด้อยประสบการณ์ชีวิตจนไม่อาจพูดแสดงความเห็นตอบกลับไปได้ซักอย่าง มัน..ทำให้รู้สึกเจ็บใจตัวเองพอควร .... | .... จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีก X ปี .. ชีวิตได้พบเจออะไรมากมายอย่างที่คนในวัยเดียวกันคงไม่ค่อยได้จะมีโอกาสสัมผัสกัน เรื่องราวต่างๆเหล่านั้นทำให้ตัวเองได้พบกับความจริงที่ว่า .. การที่น้ำตาไหลเป็นสายเพราะปลื้มปิติยินดีในความสุข ความสำเร็จ และความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีของผู้อื่น .. รวมถึงการที่ร้องไห้ให้แก่อนาคตที่น่าเศร้าโศกของบุคคลผู้นั้น .... สิ่งเหล่านี้มันมีอยู่จริง .... | .... แต่ ขอโทษที จะให้ตอบคำถามเมื่อ 7-8 ปี ที่แล้ว ณ เวลานี้ ฉันคงไม่พูดหรอก .. จะให้บอกว่า .. มีสิ ก็ตัวเราคนนี้ยังไงล่ะ ที่ร้องไห้เพื่อความทุกข์และความสุขของคุณ .. คำพูดน่าอายแบบนั้น ปล่อยให้มันเป็นคำพูดไร้เสียงต่อไปก็ดีแล้วล่ะ .... | .... ถ้าจะให้พูดตรงๆ คนที่ถามคำถามนั่นน่ะก็คือ คนในครอบครัวฉันเอง .... | .... สมัยที่ยังเรียนมหาลัย ก็มีบ้างที่ฉันร้องไห้เจ็บใจกับความอ่อนหัด"ของตัวเอง" ที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ให้มันเป็นไปในทางที่ดีได้ .. อารมณ์แบบว่า อยากทำให้ได้นะ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง มันจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้จะพูดยังไงเพื่อทำให้อารมณ์ความรู้สึกของคนที่ฉันแคร์มันดีขึ้น ศาสตร์ว่าด้วยจิตวิทยาก็มี แต่ตอนนั้น ถึงฉันจะพยายามเรียนรู้ แต่ยังไงก็ไม่ได้ทำให้เข้าใจดีจนถึงขั้นนำมาใช้ประโยชน์ในชีวิตจริงได้ .... | .... เนื่องจากมีประสบการณ์ในการร้องไห้เพื่อสุขและทุกข์ของคนอื่นมาแล้ว จึงทำให้แยกออกว่า ความรู้สึกที่ฉันมีต่อใครคนไหนบ้าง? เป็นความรู้สึกรักและหวังดีในแบบที่ไม่คิดอยากได้อะไรตอบแทนเพื่อตัวเองโดยตรง "นอกเสียจากการได้เห็นเค้าสุขสบายดี" .... | .... เฝ้าถามตัวเองมาหลายปี ทำไมต้องใช้ชีวิตแบบไร้อิสรภาพอย่างที่เป็นอยู่นี่? ต้องมารับผิดชอบทำนั่นนี่ชดเชยในส่วนที่คนอื่นไม่เคยคิดแม้ได้จะมาช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบา และพวกเค้าก็เอาแต่พูดกันว่า "อยากทำอะไรอยากพูดอะไรก็ทำให้เต็มที่เลย ผิดใจกันเมื่อไหร่ค่อยส่งทูตไปเคลียร์" .. อยากจะบอกว่า ทูต คนที่พวกเค้าพูดถึงกัน เริ่มอ่อนไหวกับความรู้สึกที่ว่า ตัวเองขาดอิสรภาพในการใช้ชีวิตส่วนตัว เข้าแล้วล่ะ (สิ่งที่ฉันเผชิญอยู่แก้ปัญหาด้วยเงินไม่ได้ สิ่งที่ช่วยเยียวยาได้มีเพียงแค่การให้เวลากับผู้คน เพื่อให้ได้มาซึ่งความไว้เนื้อเชื่อใจจากบุคคลเหล่านั้นเท่านั้น) .... เคยเห็นนกที่โดนขังในกรงนานๆไหม? มันตรอมใจตายได้นะ .. แต่เนื่องจากว่าฉันเป็นคน ไม่ใช่นก .. มานึกดูดีๆก็รู้สึกว่า ถ้าอยากมีอิสระ ก็ติดปีกให้ตัวเองก็สิ้นเรื่อง สร้างกุญแจไขออกจากกรงซะเองก็สิ้นเรื่อง เพียงแต่ว่า การโบยบินไปใช้ชีวิตอย่างมีอิสระในรูปแบบของตัวเอง ในเวลาเดียวกันนั่นก็หมายถึงว่า เราไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อเอื้ออำนวยความสุขความสะดวกสบายให้กับคนสำคัญของเราอีกต่อไป .. เคยมีคนหลายคนพูดกับฉันว่า ไม่ว่าใครๆก็ไม่มีสิทธ์ยึดเหนี่ยวอิสรภาพในการใช้ชีวิตของเราเอาไว้กับตัวเค้า เค้าควรเรียนรู้ที่จะแก้ปัญหาทางสังคมให้ได้ด้วยตัวของเค้าเองบ้าง .. แต่ถ้าเค้าเลือกที่จะท้อแท้เพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากและไม่ใช่สิ่งที่เค้าคุ้นเคยล่ะ? .. เห็นตำตา ว่าเค้าอยู่แบบไม่มีความสุขหรอก และถ้าฉันมีความสามารถที่จะช่วยเค้าได้ .. ฉันเฝ้าถามตัวเองว่า ทำไม? .. ทำไมยังคงต้องลดอิสรภาพของตัวเองลงมาอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบเดิมๆ? คอยอยู่ดูแลจัดการป้องกันและแก้ปัญหาใหม่ๆที่เกิดจากนิสัยเดิมๆของผู้คนที่ฉันได้พบเจอ ซึ่งปัญหาที่เกิดขึ้นมักจะกระทบจิตใจและส่งผลกับความเครียดของคนไปได้ทีเป็น10กว่าคน .. ฉันมองที่มือและขาตัวเอง แล้วก็รู้ว่า ขอแค่มือและขาคู่นี้ของฉันไม่อยู่เฉย ฉันจะป้องกันไม่ให้ชีวิตอีกหลายชีวิตต้องร้องไห้ได้ .. น้ำตาคนที่เห็นแล้วเสียดแทงหัวใจของฉัน .. ฉันสัมผัสกับความรู้สึกเจ็บเหล่านั้นอยู่หลายปี (อาการกล้ามเนื้อหัวใจบีบตัวแรงผิดปกติ) .. จนกระทั่งเมื่อหลายวันก่อนฉันได้สติ .. รู้แล้วล่ะ ว่าอะไรคือสิ่งที่ผลักดันให้ฉัน"ตัดสินใจเลือก"ที่จะวนเวียนอยู่กับชะตาชีวิตในแบบเดิมๆทุกครั้งไป .. เพราะหัวใจฉันเชื่อมโยงกับความสุขและความทุกข์ของคนเหล่านั้น แม้มันจะเป็นชะตาที่ทำให้ไร้ซึ่งเสรีภาพ และ อิสรภาพ .. ฉันก็ยินดี .... | .... เรื่องบ้างเรื่อง ความรู้สึกบางอย่าง มันอาจเกิดขึ้นในใจตัวเองตั้งนานแล้ว แต่กว่าจะรู้ตัวนี่สิ บางทีมันก็ต้องใช้เวลาหลายปี .... | .... ในวันที่คุณท้อแท้ จับมือของฉันไว้สิ ฉันจะใช้มือคู่นี้แหละดึงคุณขึ้นมาจากจุดยืนเดิมๆที่มีแต่ความทุกข์โศก .. และเมื่ออยู่ในจุดยืนเดียวกันกับฉันคนนี้แล้ว ต่อไปก็ใช้ไหล่ทั้ง2ข้างของฉันเป็นบันไดปีนขึ้นไปค้นหาและไขว่คว้าสิ่งที่หัวใจของคุณปรารถนาได้เลย .. เมื่อใดที่ฉันส่งคุณจนถึงหนทางที่คุณต้องการเรียบร้อยแล้ว .. ถึงตอนนั้น ขออนุญาตให้ฉันได้ใช้เวลาถักทอซ่อมแซมปีกของฉันเอง เพื่อออกไปค้นหาสิ่งที่หัวใจของฉันต้องการบ้าง .. สิ่งอื่นๆที่นอกเหนือไปจากความสุขและความทุกข์ของคุณ .. สิ่งที่จะมาเติมเต็มชีวิตของฉันให้มีความสุขมากกว่าที่เคยเป็นอยู่ .. ไม่ใช่ทำได้เพียงแค่ปกป้องแต่ความสุขเดิมๆ แต่ไม่อาจหาความสุขใหม่ๆให้กับชีวิตตัวเองได้เลย .... | .... จนกว่าจะถึงเวลานั้น ฉันขออธิษฐาน .. เพื่อความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของฉันในตอนนี้ .... "ขอให้หัวใจฉันแกร่ง และยังคงเต้นต่อไปได้ .. เพื่อดูแลสุขและทุกข์ของคุณ .."